Sinds de geboorte van S twijfel ik hierover: wil ik thuisblijfmama worden of niet? Er zijn vele voordelen aan het buitenshuis werken. Zo is het best fijn om af en toe het huis te mogen 'ontvluchten', het extra inkomen is fijn en ik vind het ook wel prettig om financieel onafhankelijk te zijn.
Er kleven ook nadelen aan het buitenshuis werken. Echtgenoot J heeft een erg drukke baan van 40 uur per week, ik van 32 uur. Daarnaast probeer ik nog een webshop te runnen, mijn bijdrage te leveren aan de oudercommissie van de opvang van S, overblijfmama te zijn op de school van T en wil ik graag vrijwilligerswerk doen en een opleiding volgen tot kindercoach. Omdat we de kids zoveel mogelijk thuis willen opvangen, ziet onze week er als volgt uit:
Maandag:
Ik werk in de ochtend (start 7u), J is dan thuis en brengt T naar school. Ik pik S om iets voor 12 uur op; J gaat naar zijn werk en wij gaan naar school voor de overblijf. Daarna doe ik de boodschappen en pikken we T van school op. J werkt tot in de avond.
Dinsdag:
J brengt S naar opvang, T naar school en vertrekt dan naar zijn werk. Ik werk vanaf 7uur, sta om 3 uur bij school en rond half 5 bij de opvang.
Woensdag:
omadag. Oma brengt en haalt van school. Ze eten daar. Wij werken beide een langere dag.
Donderdag:
Mijn vrije dag.
Vrijdag:
J is thuis, ik werk een lange dag.
Tussendoor regelen we dus nog het hele huishouden, de administratie, heb ik een webshop, sporten we, is J aan het promoveren, ben ik lid van de lokale en centrale oudercommissie en proberen we nog enigszins tijd voor de kids te hebben en voor vrienden en familie. Voor mijn gevoel zijn we alleen aan het rennen en haasten en oh wee als iemand ziek wordt of een keer slecht slaapt....dan lijkt alles in te storten.
De laatste tijd ben ik daardoor steeds meer aan het twijfelen over het opzeggen van mijn betaalde baan en thuisblijfmama te worden. In ieder geval voor een tijdje. Ik zou graag vrijwilligerswerk willen doen, meer tijd voor de kids en het huishouden hebben, meer tijd voor de webshop en misschien wel een paar uur buitenshuis werken voor wat extra inkomen en toch nog 'eigenverdiend' geld te hebben. Het klinkt heerlijk!
Toch vind ik het moeilijk om die stap te zetten. Ondanks dat wij geen grote consumenten zijn, is het wel erg fijn om royaal in ons inkomen te zitten. Daarnaast: ik ben hoogopgeleid, in hoeverre zal een breuk in mijn loopbaan later te herstellen zijn? Krijg ik hier geen spijt van?
De eerste stappen naar ontslag zijn inmiddels wel alvast gezet: we zijn nog zuiniger gaan leven, ik heb me al aangemeld als vrijwillige opvoedondersteuner, heb een aanbetaling gedaan voor de opleiding tot kindercoach en ben aan het zoeken naar kleine bijbaantjes voor de extra inkomsten. Zou ik dan toch eindelijk de stap durven zetten?
Er kleven ook nadelen aan het buitenshuis werken. Echtgenoot J heeft een erg drukke baan van 40 uur per week, ik van 32 uur. Daarnaast probeer ik nog een webshop te runnen, mijn bijdrage te leveren aan de oudercommissie van de opvang van S, overblijfmama te zijn op de school van T en wil ik graag vrijwilligerswerk doen en een opleiding volgen tot kindercoach. Omdat we de kids zoveel mogelijk thuis willen opvangen, ziet onze week er als volgt uit:
Maandag:
Ik werk in de ochtend (start 7u), J is dan thuis en brengt T naar school. Ik pik S om iets voor 12 uur op; J gaat naar zijn werk en wij gaan naar school voor de overblijf. Daarna doe ik de boodschappen en pikken we T van school op. J werkt tot in de avond.
Dinsdag:
J brengt S naar opvang, T naar school en vertrekt dan naar zijn werk. Ik werk vanaf 7uur, sta om 3 uur bij school en rond half 5 bij de opvang.
Woensdag:
omadag. Oma brengt en haalt van school. Ze eten daar. Wij werken beide een langere dag.
Donderdag:
Mijn vrije dag.
Vrijdag:
J is thuis, ik werk een lange dag.
Tussendoor regelen we dus nog het hele huishouden, de administratie, heb ik een webshop, sporten we, is J aan het promoveren, ben ik lid van de lokale en centrale oudercommissie en proberen we nog enigszins tijd voor de kids te hebben en voor vrienden en familie. Voor mijn gevoel zijn we alleen aan het rennen en haasten en oh wee als iemand ziek wordt of een keer slecht slaapt....dan lijkt alles in te storten.
De laatste tijd ben ik daardoor steeds meer aan het twijfelen over het opzeggen van mijn betaalde baan en thuisblijfmama te worden. In ieder geval voor een tijdje. Ik zou graag vrijwilligerswerk willen doen, meer tijd voor de kids en het huishouden hebben, meer tijd voor de webshop en misschien wel een paar uur buitenshuis werken voor wat extra inkomen en toch nog 'eigenverdiend' geld te hebben. Het klinkt heerlijk!
Toch vind ik het moeilijk om die stap te zetten. Ondanks dat wij geen grote consumenten zijn, is het wel erg fijn om royaal in ons inkomen te zitten. Daarnaast: ik ben hoogopgeleid, in hoeverre zal een breuk in mijn loopbaan later te herstellen zijn? Krijg ik hier geen spijt van?
De eerste stappen naar ontslag zijn inmiddels wel alvast gezet: we zijn nog zuiniger gaan leven, ik heb me al aangemeld als vrijwillige opvoedondersteuner, heb een aanbetaling gedaan voor de opleiding tot kindercoach en ben aan het zoeken naar kleine bijbaantjes voor de extra inkomsten. Zou ik dan toch eindelijk de stap durven zetten?
Wat een schema en activiteiten zeg. Volgens mij ben je wel steeds meer je van je huidige werk aan het afkeren. Wat heb je nog nodig om de stap te maken?
BeantwoordenVerwijderenIk vind wel dat je veel doet zeg. Ik werk 28 uur per week gemiddeld, meestal meer door piekbelastingen. Ik heb ook nog wat nevenactiviteiten maar niet zoveel. En tegen mij wordt al gezegd dat ik niet zoveel moet doen :-) Ik twijfel er over om meer te gaan werken. Ik heb nog een babytje en vindt het veel te fijn om thuis te zijn. Ik wil dus pas weer meer werken als ze 1 jaar of ouder is.
Het is inderdaad niet niks ;). Ik vind het eigenlijk wel heerlijk om bezig te zijn. Wat ik nodig heb om de stap te maken? Goede vraag. Ik vind werken buiten de deur op zich wel leuk, alleen zou ik graag minder willen werken. Die optie is er niet, het is alles of niets (of een andere baan). En wat me vooral tegenhoudt, is dat we het wel heel erg krap zouden hebben als ik stop met werken. Wel leven al aardig zuinig, dus er valt nog maar weinig te besparen. Mijn inkomen zorgt ervoor dat we nooit geldzorgen hebben. Als mijn man meer zou verdienen of mijn webshop meer zou opleveren, zou ik prima kunnen stoppen :)
Verwijderen